Ah!

Posted by Anıl | Posted in | Posted on 11:38

0

 


Ellerimizin bir daha birleşmemeye yüz tuttuğu günlerdi. Kaleiçi'nin adı pek de lazım olmayan bir sokağında şu an önemi olmayan kim bilir hangi sebepten birbirimizi kırmaya devam ediyorken ufak tefek dev bir kadın fonda eşlik ediyordu:

"Ah kavaklar, kavaklar.. Acı düştü peşime."

Yağmur yağmış olabilir, ıslanmış da olabiliriz. Unuttum. Kalbimin bir kısmını o silik sokak lambasının altında bıraktım, onu hatırlıyorum.

"Orada kaldı yanağımın yarısı
kendini boşlukla tamamlar.
Ah, omuzumda bir kesik el ki hâlâ
hâlâ durmadan kanar."